Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

Kabul-Belgium by bus.

Blog

Kabul-Belgium by bus.

Jan Caus

Op maandag 19 maart gaat om 5.15 u in de ochtend mijn buzzer af. Ik sta op met wankele benen en mompel "J'ai cinquante trois ans, je suis crevé" ". Mijn slaapkamer en living zijn bezaaid met potten zeefdrukverf, rakels ...alles ligt klaar om met Olu onze eerste dag te starten tussen 14 jongeren uit een OKAN-klas (=Onthaal Klas Anderstalige Nieuwkomers). In de auto gestrompeld zie ik dat het zelfs te vroeg is voor de files: lekker razen over de Antwerpse ring en dus veel te vroeg toekomen in de buurt van Olu's woonst. Pitstop dan maar in de shop van een tankstation, nippend van een capuccino tussen de vaalbleke trucker-tronies.

Olu en ik arriveren in het oude vlasmuseum "Texture" in Kortrijk - de jongeren en hun leerkrachten druppelen binnen. Olu had al enkele proeflessen achter de rug maar ik zie de jongeren voor het eerst. Het meisje Quandigul uit Afghanistan, Jakub uit Polen....Door de ruimte galmt een mix van Arabisch, Spaans en talen die ik niet kan traceren. We duiken met de helft van de jongeren in de loods van Texture voor de zeefdruksessie. Ze moeten eerst hun ontwerp op canvas printen en leg uit hoe dat werkt.  En dan de verschrikte blik op de gezichten van de jongeren: er is geen verwarming . Polar Vertox is niks voor pubers op een maandagochtend.  Maar in een mum van tijd staat iedereen te zeefdrukken, de verf glimt op het gaas. Hier en daar iets dat lijkt op een feelgood-glimlach. Het spelen met props en karton loopt vlotter dan ik dacht. De foamie-stempels van Olu maken het geheel helemaal af. Na een uurtjes hangen veertien stukken linnen te drogen aan de trap - binnensmonds een wauw-gejuich. Dat ze dit zo voor elkaar krijgen, damn.

De dagen razen voorbij : wat eerst nogal sloom op gang trok, is nu helemaal on the move. Als Olu en ik 's ochtends de klas binnen stappen, is iedereen aan het werk. Bijzonder te zien hoe de jongeren elkaar helpen als er iemand achterna hinkt.  De cupsoles van de sneakers worden aan de patroondelen genaaid - ik ben het vooral die ingehouden vloek als er iets niet goed wordt ingenaaid. De jongeren blijven rustig - het zal niet de eerste keer zijn in deze week dat ik iets van hen leer. 

Met Olu had ik nog nooit op deze manier zo intens samengewerkt. We hebben de sneakers zien groeien tot 14 afgewerkte paren. Alle sneakers werden geëxposeerd in Budaskoop op het einde van de week. 

Bekaf op vrijdag steken we samen een frietje in de Kortrijkse binnenstad. Moe maar opgestuwd door een scheut adrenaline merk ik te laat in de frituur hoe 'k een deel van de plastieken vork heb binnen gewerkt. 

Wat me is bijgebleven: the magnificent 14, gehard en toch enorm warm van inborst. Sommige van hen een stuk meer volwassen dan hun leeftijd moet zijn. Creatief en levenslustig. De smartphone als derde hartklep. Een soort van onderlinge solidariteit en samenwerking die verfrissend aanvoelde.

ROOTS18 was de organisator van dit memorabel project waaraan we mochten deelnemen.