Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

Blog

Kabul-Belgium by bus.

Jan Caus

Op maandag 19 maart gaat om 5.15 u in de ochtend mijn buzzer af. Ik sta op met wankele benen en mompel "J'ai cinquante trois ans, je suis crevé" ". Mijn slaapkamer en living zijn bezaaid met potten zeefdrukverf, rakels ...alles ligt klaar om met Olu onze eerste dag te starten tussen 14 jongeren uit een OKAN-klas (=Onthaal Klas Anderstalige Nieuwkomers). In de auto gestrompeld zie ik dat het zelfs te vroeg is voor de files: lekker razen over de Antwerpse ring en dus veel te vroeg toekomen in de buurt van Olu's woonst. Pitstop dan maar in de shop van een tankstation, nippend van een capuccino tussen de vaalbleke trucker-tronies.

Olu en ik arriveren in het oude vlasmuseum "Texture" in Kortrijk - de jongeren en hun leerkrachten druppelen binnen. Olu had al enkele proeflessen achter de rug maar ik zie de jongeren voor het eerst. Het meisje Quandigul uit Afghanistan, Jakub uit Polen....Door de ruimte galmt een mix van Arabisch, Spaans en talen die ik niet kan traceren. We duiken met de helft van de jongeren in de loods van Texture voor de zeefdruksessie. Ze moeten eerst hun ontwerp op canvas printen en leg uit hoe dat werkt.  En dan de verschrikte blik op de gezichten van de jongeren: er is geen verwarming . Polar Vertox is niks voor pubers op een maandagochtend.  Maar in een mum van tijd staat iedereen te zeefdrukken, de verf glimt op het gaas. Hier en daar iets dat lijkt op een feelgood-glimlach. Het spelen met props en karton loopt vlotter dan ik dacht. De foamie-stempels van Olu maken het geheel helemaal af. Na een uurtjes hangen veertien stukken linnen te drogen aan de trap - binnensmonds een wauw-gejuich. Dat ze dit zo voor elkaar krijgen, damn.

De dagen razen voorbij : wat eerst nogal sloom op gang trok, is nu helemaal on the move. Als Olu en ik 's ochtends de klas binnen stappen, is iedereen aan het werk. Bijzonder te zien hoe de jongeren elkaar helpen als er iemand achterna hinkt.  De cupsoles van de sneakers worden aan de patroondelen genaaid - ik ben het vooral die ingehouden vloek als er iets niet goed wordt ingenaaid. De jongeren blijven rustig - het zal niet de eerste keer zijn in deze week dat ik iets van hen leer. 

Met Olu had ik nog nooit op deze manier zo intens samengewerkt. We hebben de sneakers zien groeien tot 14 afgewerkte paren. Alle sneakers werden geëxposeerd in Budaskoop op het einde van de week. 

Bekaf op vrijdag steken we samen een frietje in de Kortrijkse binnenstad. Moe maar opgestuwd door een scheut adrenaline merk ik te laat in de frituur hoe 'k een deel van de plastieken vork heb binnen gewerkt. 

Wat me is bijgebleven: the magnificent 14, gehard en toch enorm warm van inborst. Sommige van hen een stuk meer volwassen dan hun leeftijd moet zijn. Creatief en levenslustig. De smartphone als derde hartklep. Een soort van onderlinge solidariteit en samenwerking die verfrissend aanvoelde.

ROOTS18 was de organisator van dit memorabel project waaraan we mochten deelnemen.

 

 

Een t-shirt dat doet dromen.

Jan Caus

Als de dingen wat scheef lopen, zoek op Youtube naar mensen die me inspireren. Zo was het niet anders op een nacht in 2014. Ik zat te kijken naar een TED talk en was gefascineerd door de levensloop van de gebroeders Jacobs. Bert Jacobs vertelde over de rare start van hun carrière: ze wilden allebei na hun studies “nooit gaan werken”.  Die hadden onmiddellijk mijn aandacht. Rondrijdend in een busje verkochten ze jarenlang t-shirts in de VS. Vijf jaar lang. En dan gebeurt er iets bijzonders. 

Het ontwerpen krijgt een verhaal - ze verzetten zich tegen de vloedgolf van negatieve berichten in de media, tegen negativisme en alle andere obstakels die mensen wegjagen van hun dromen. Ze ontwikkelen een label en geven het een naam : “Life is good”.  De ontwerpen van hun shirts liggen helemaal in de lijn van hun boodschap: focus op de dingen die goed gaan.

Het verhaal van Bert Jacobs heeft ervoor gezorgd dat ik aan de slag ging met schilderen, tekenen en schoenen maken. Ik had helemaal geen grafische achtergrond en werd omschreven als “verkerend in een matige tot ernstige staat van onhandig-zijn”. 

Maar ik had er zin in. Ik geloof niet in aangeboren talent. Jacques Brel zei ooit “Le talent c’est l’envie de faire quelque chose”  (vrij vertaald: Talent hebben, dat is heel veel zin hebben om iets te gaan doen) - die zin heeft me enorm gestuurd en doet het nu nog steeds. Ik hoop dat mijn verhaal ook andere mensen inspireert. Het is soms fijn met mensen te praten over hun dromen. Het valt me dan vaak op hoeveel “obstakels” mensen opwerpen om vooral toch maar voorzichtig te zijn : “Ik heb kinderen op te voeden en dat kost tijd en geld. Hypotheeklening te betalen. Ik heb geen startgeld (zelf had ik ook geen fors kapitaal, integendeel). Er zijn zoveel mensen die doen wat ik wil doen. En wat als je failliet gaat ?"

Het is misschien wat naïef, maar het zou mooi zijn als mijn project een ander doet opleven.

Ik wil mijn t-shirts laten rond dwarrelen om mensen een lekker gevoel te geven. Mensen ontmoeten en met hen dromen uittekenen, wie weet samen werken aan een project.  Mijn eerstvolgende kleine collectie zal het afgietsel zijn van een bezoek aan een stad in de Balkan, gewapend met een schetsboek en een fototoestel. De impressies van die ontmoetingen moeten visueel vorm krijgen in de prints van mijn shirts.

Mijn laatste kleine collectie werd geregistreerd in Bar Paniek door fotografe Ana Caus.  De t-shirts zijn te verkrijgen op de webshop van mijn site www.jancaus.be

 

IMG_6668.jpg
IMG_6713.jpg

De spijker van god.

Jan Caus

Het is verdomd koud in Gent. Ana en ik lurken aan een koffie in het café van De Vooruit, ooit de flagship-party boat van de Belgische Werkliedenpartij. Het is nu bonje in de Gentse politiek maar geen rondvliegende glazen in dit café.

All is quiet.

En het is er te donker om foto’s te nemen.

We besluiten te voet naar Grafitti Street te trekken. Tussen de bezoekers valt één meisje op met een knalroze pofbroek. Ik vraag haar of ze niet wil poseren met mijn sigarettensneakerpaar.  Vanuit dit flamboyante steegje zakken we af naar het centrum. Onderweg duiken we in een kerk, nu omgedoopt tot boekenbeurs. Het is raar tussen de zuilen te neuzen in tweedehands papier. Ik zie plots een tijdschrift liggen uit 1951, toen België volop in de koningscrisis zat, en Leopold III onder dwang troonsafstand deed. Het tijdschrift blijkt een goudmijn van inspiratie voor het maken van schetsen en schilderijen: zwartwit foto’s van de dynastie, maar ook een foto van de markante Marie-Thérèse Broussaud die als 18-jarige een stevige sigaar paft. Een schandaalprent ! 

Ik zie Ana niet meer staan…..  Ik schrik als een oudere man naast op mijn schouder tikt. Hij steekt heftig van wal over de koningskwestie, hoe hij dat zelf allemaal levendig heeft meegemaakt. Ik hoor hem praten zoals mijn overleden vader tegen me praatte en kan me om die reden niet meer concentreren op de inhoud. Ik zie zijn lippen bewegen door de grijze baard heen. De woorden zijn weg.

Ik koop het tijdschrift. Terwijl we de kerk verlaten, draai ik me om en zie ik hoe de oude man me aankijkt.

Gent is …. Op de Koornmarkt trekt Ana me mee in café De Spijker. Met de groove van drum'n bass in de oorkronkels blader ‘k in “de Leopoldmagazine” - ik ben in dit café veruit de oudste - tot overmaat van ramp dan nog met een tijdschrift van 1951 in mijn handen. 

Op de trein kletsen we over de plannen in onze carrières, het komen en gaan van mensen in mijn leven en het hare. Over Parijs. Ze inspireert me heel erg.

We sluiten de dag af met Ellis’ Funky Chicken Burger, en nemen afscheid.

Als ik aan mijn fiets sta te morrelen, merk ik dat mijn “Leopold-tijdschrift-van-één euro” verdwenen is. In paniek loop ik terug naar de Ellis-tent en klamp de serveerster vast. “Of ze mijn tijdschrift niet gevonden heeft?” Ze kijkt me verschrikt aan.

Ik wandel een poos verdwaasd over de Keyserlei . Vanuit de schaduw onder een terrastafeltje glimt het kleurrijke statieportret van de Derde Leopold. 

Met een opgeluchte zucht dan maar de fiets op.

 

Foto's Ana Caus

Foto's Ana Caus

IMG_3134.jpeg
IMG_3202.jpeg

Het bloed van het varken en de sneaker.

Jan Caus

Café Cabròn is een zalige plek aan de rand van de Grote Markt in Antwerpen. Het café is wild en warm, concertjes vlammen lekker in de week. Uitbaters Liesbeth en Hans zijn hartelijk in een no nonsense stijl die ik pittig vind. Ik sta op een zondag te morrelen aan de deurklink maar het café opent nu à la minute terwijl ik er sta.. Liesbeth ontvangt me met een glimlach - ze vindt het ok dat we wat foto's nemen in hun interieur. Ana Caus navigeert als fotografe mijn karaktermodel Justien van een tafeltje naar een barkruk. We belanden uiteindelijk op het podium. Ana zegt me "Ik voel het niet".  Ze heeft een paar casual foto's maar loopt niet echt warm. Dan stapt Liesbeth op het podium en wijst naar de theatraal-rode gordijnen. Ze vraagt ons of we weten wat erachter schuilt. De spanning stijgt..... Liesbeth duwt de stoffen epistels opzij en we zien de letters C-A-B-R-O-N met bloedstrepen op witte tegels getekend. Een bloederige varkens-knipoog naar wat ooit een slagerij is geweest. En dan loopt de sessie plots lekker in de mix van koffie, de geuren van karmeliet van 't vat, rock ....en geronnen bloed. Dit zijn de foto's :

 

Jan caus1 4.12.jpeg
Jan caus2 4.12.jpeg

Guacamole Sneakers.

Jan Caus

De weg naar Olu Vandenbussche was nogal ongewoon, die maandagochtend. Een aantal straten rond haar huis in Sint-Kruis-Winkel waren besprenkeld met kokende asfaltpek en losse steentjes. Geen auto mocht erdoor maar hey, het was maandagochtend en wie heeft er dan geduld om rond te rijden? Mijn GPS begon te schelden, dus ik zette de Friese Ruiters van Openbare Werken opzij en reed met mijn Fiatje mompelend door de pek. Eenmaal toegekomen kon ik alleen maar vaststellen dat de vier wielen bezaaid waren met steentjes, alsof Fiat een nieuw soort van winterband had ontworpen.  Maar de ontmoeting met Olu was top. Ik raakte geïnteresseerd in haar bedrijfje Manel Prints en zij vond mijn sneakers wel iets hebben.  Olu leverde me de stof voor de sneakers : voor de figuurtjes liet ze zich inspireren door haar favoriete gerecht, guacamole. Intussen staan de prints op ecocanvas, voor de helft bestaand uit gerecycleerd polyester.  Daar heb ik dan meteen een paar sneakers van gemaakt.  Met de hulp van mijn achternichtje Ana Caus en model Annelies Van Hooydonck, hebben we verleden week een shoot gedaan in jazzcafé De Muze. Dat resulteerde in deze foto's....

Mooi contrast met de Muze-tegelvloer....

Mooi contrast met de Muze-tegelvloer....

Annelies, die alle geduld had om mee te werken aan onze shoot....

Annelies, die alle geduld had om mee te werken aan onze shoot....

Jancaus 2 16.11.jpeg

Het dode spoor en een leuk idee.

Jan Caus

 

Vastgekluisterd aan bed wist ik eind 2014 dat mijn leven drastisch een blow nodig had.  Ik stortte me op het ontwerpen van t-shirts en sneakers.  MIjn schetsboek van de Antwerpse Academie werd ongewild meteen de bron voor mijn ontwerpen:  niets zo fijn als in de late uren met een glas Malbec wat vette schetsen op papier te zetten.  Via een drukker werd alles gezeefdrukt op afgewerkte shirts.  De eerste bescheiden try-out was de zomer van 2015 ; gehesen in mijn t-shirts gingen mijn ontwerpen "straat-viraal". De reacties waren meer dan fijn: men sprak me aan , out of the blue, met de vraag waar de shirts vandaan kwamen.

Diezelfde prints heb ik ook op canvas laten drukken om er sneakers van te maken. Ze zitten lekker, en je mag er dan al s sjofel uitzien; mijn sneakers maken alles goed. Of toch bijna alles ;-)

Maar mijn verhaal gaat niet over mezelf: het gaat ook over u, hoe u zich voelt en wat er in uw leven gebeurt als u flaneert in uw blitse sneakers. Stuur me uw foto : ik post ze meteen !